گـــپ هفــــته // بهار دور از خشونت آروزی هر شهروند

comments 0

0 Views

تاریخ کشور عزیز ما افغانستان از چندین دهه بدینسو متاسفانه با درد ، الم ، قتل ، ویرانگری ، تجاوز و ده ها موارد دیگر از این دست گره خورده و ساکنان این خاک پاک با وجود صلابت ، دیانت ، وقار و آزادمنشی ایکه در رگ ، رگ هر فرد شان موج می زند نتوانسته اند طوری که شایسته و درخور یک زندگی مرفه و با تمام امکانات اند از آن بهرمند باشند، زیرا هموطنان عزیز ما در کنار این که دارای تمام سجایای نیکو و شرف بلند اند شور بختانه دست های بیرونی از صداقت و پاکدلی ما استفادۀ سوء نموده و به طریقه ها و نیرنگ های گوناگون ما را به جان هم انداخته اند.

با وجود آن که الحمدالله تقریباً 99 در باشنده گان کشور ما مسلمان اند و با شنیدن صدای اذان محمدی غرض ادای امر خداوند به پا می ایستند ، یک اقلیت اندکی که از هموطنان اهل هنود ما در این خاک بود وباش دارند نیز مردمان شریف و صلح جو می باشند ، اما دست های بیرونی از هراس این که مبادا در صورت وحدت تمام اقوام و مذاهب افغانستان تهدیدی متوجه کشور های شان گردد بناءً مسایلی از قبیل سمت، زبان ، قوم ، مذهب و غیره را دامن زده و مردمان ساده و غیور ما را  به نام های این و آن به جان هم انداختند و در نتیجۀ همین مداخلات بود که از سال های سال بدینسو آرامش از خانه ، خانۀ هموطنان ما کوچیده و گل لبخند دیریست که از لب های خشک هموطنان ما در هر جبهه ای که استند کوچیده است.

هر چند رهبران و دولتمردان افغانستان از گذشته ها تا اکنون صدای عدالت خواهی را بلند نموده اند اما جامعۀ جهانی در گذشته کمتر به حرف های مردم افغانستان می کردند ، مگر پس از آن برج های تجارت جهانی در نیویارک مورد آماج حملات تروریستی القاعده قرار گرفت جهان تازه متوجه شد که ترور و تروریزم یک پدیدۀ جهانی است و با باید با تمام قوت در سطح جهان علیه آن مبارزه صورت گیرد و این پدیده محدود به یک کشور و یا یک قاره نمی ماند به همین دلیل جامعه جهانی و امریکا عزم خویش را جزم نموده و به محل اقامت تروریستان در آن زمان (افغانستان) حمله نمودند که به همکاری مجاهدین جبهۀ متحد شمال بساط شان را بر چیدند و حکومت تازه در افغانسستان رویکار آمد که سلسله آن تا اکنون در کشور جریان دارد.

حالا که دستکم  16 سال از آن زمان می گذرد افغانستان عزیز ما هنوز هم با دخالت های کشور های مغرض و اجیران فریب خوردۀ آنان جداً مواجه است و همه روزه ده ها تن از دو طرف درگیر جان می دهند و ده خانم بیوه و ده ها کودک بی پدر می شود .

مطمئناً از آن زمان تا کنون استقامت در جبهات جنگ ،دشتهای سوزان و کوهای بلند با آب و هوای متفاوت کار دشواری است زیرا اگر یک جنگجوی طالب در آن زمان کودک یک ساله داشت امروز آن کودک جوان 17 ساله شده است اما نتوانسته نه پسر پدر را و نه هم پدر پسر خویش را به صورت درست ببیند و از هراس این که مبادا آماج حملات دولت قرار گیرند، نمی توانند با خاطر آرام با هم نشست و برخواست داشته باشند و دقیقن با همین حالت سربازانی که در نیروهای امنیتی کشور فعالیت می کنند ، دست و پنجه نرم می کنند.

اکنون که در آستانۀ سال جدید خورشیدی قرار داریم از یک سو زمین خدا رو به بهبود و زنده شدن است و از جانب دیگر سر و صداهایی در مورد نشان دادن چراغ سبز از سوی شماری از رهبران طالبان به گفتگوهای صلح روی زبان ها می باشد.

با توجه به وضعیت موجود ایجاب می نماید تا جامعه جهانی و حکومت افغانستان در راستای برقراری پیوند صلح این آروزی دیرینۀ هر شهروند افغانستان تلاش جدی نمایند زیرا دیگر هم طالبان ، هم سربازان و نیز هر شهروند افغانستان خسته از انتحار و انفجار شده و خواهان صلح و ثبات در کشور می باشند.

به آرزوی بهار عاری از دود باروت و لبریز از گل های رنگارنگ در کشور خوب ما افغانستان!

Share this page to Telegram

Comments