زهرا حسین زاده

comments 0

0 Views

زهرا حسین زاده از شاعران مشهور افغانستان است که سی پنج سال پیش از امروز در منطقه لعل ولایت غور به دنیا آمد و در دوران کودکی مهاجرت کرد.
حسین زاده در رشته علوم دینی و فلسفه درس خوانده و فعلا در شهر مشهد مشغول فعالیت های فرهنګی است.
او یکی از مدافعین حقوق زن و فعال مدنی نیز بشمار میرود.
سالهاست که نظریات و افکار خود را در شعر و مخصوصا غزل تجربه میکند.
اثار ادبی زهرا حسین زاده در مطبوعات افغانستان و ایران به چاپ رسیده است.
وی در مقالات خود به موضوعات مربوط به حقوق زنان پرداخته است.
تا کنون دو مجموعه شعر وی تحت عنوان های “نامه یی از لاله کوهی” و “پلنگ در پرانتز” توسط انتشارات عرفان و سپیده باران به چاپ رسیده و یک مجموعه دیگر به نام “ود پاره شمایل بر پوست گوزن” اماده چاپ است.
غزلی از این شاعر جوان را می خوانیم.
دیو و پری
دمبوره می کشد نفس اطراف بسترت
چیزی بخوان شبیه غزل های آخرت
چیزی بخوان که جای تو در تب رها شوم
جان می دهد پرنده در آغوش لاغرت
گیجم، صدای دایره ها کم نمی شوند
این زن برهنه آمده تا در برابرت …
رقص کند چنان که جهان زیر و رو شود
با عطسه ای به هوش بیاید کبوترت
رازی مقدس است تو را رنج می دهد
پیدا شده است دیو و پری لای دفترت
گفتم دوباره پنچره را آه می کشی
لطف ببین که عشق چه آورده بر سرت!
پرنده و باران
سلطان خواب های پریشانم
می خواهم از تو روی بگردانم
من دل به سادگی کسی دادم
از تاج و تخت نقره گریزانم
بانوی خانه های گلی بودم
در چارسوی قصر نچر خان
پیراهن حریر، تنم را کشت
حس می کنم عروسک عریانم
نزدیک سفره ات چه نشینم تلخ!
یخ بست بین شیر و عسل ناتم
دیدی که حال و روز دلم خوش نیست
تصویری از پرنده و بارانم
خون من است در همه سو جاری
هر شام روی شیشه نرقصانم
فرعون خویش باش و خدایی کن
من تا قیامت آسیه می مانم

Share this page to Telegram

Comments