تعهد حکومت به برگزاری انتخابات؛حق با کیست (دولت یا سیاسیون مخالف نظام)؟ نویسنده: شمس حقجو

comments 0

0 Views

با آن که حکومت وحدت ملی افغانستان مصمم و متعهد به برگزرای انتخابات ریاست جمهوری به نظر میرسد و برای نخستین بار اعلام کرده است که 90 میلیون دالر یعنی حدود هفتاد در صد مجموع مصارف را از بودجه ملی کشور میپردازد اما با آنهم کارزارهای انتخاباتی نامزدان طوری که شاید و باید به مانند پیکارهای انتخاباتی دور های گذشته انتخابات ریاست جمهوری از جنب و جوش برخوردار نمیباشد.

به جز چند نامزد محدود بقیه نامزدان حتی کوچکترین حرکتی در رابطه به آغاز کمپاین ها از خود نشان نداده اند.

در این نوشتار دلایل کمرنگی انتخابات را و این که حق با کدام طرف (هواخواهان برگزاری انتخابات یا هوداران استقرار صلح و روی کار آمدن حکومت موقت) میباشد، به بررسی میگیریم.

در حالی که سرنوشت برگزرای و یا عدم برگزاری انتخابات مبهم به نظر میرسد شماری از نامزدان انتخابات ریاست جمهوری کشور از جامعه جهانی به دلیل واضح نساختن سرنوشت گفتگوهای صلح و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری انتقاد می کنند.

با آن که وزارت امور داخله و سایر ارگانهای امنیتی تدابیر لازم را برای تأمین امنیت محلات گردهمایی و ستاد های انتخاباتی نامزدان ریاست جمهوری تدارک دیده اند اما میتوان گفت که یکی از علل عمده ابهام های خلق شده از سوی حکومت امریکا در گفتگو با طالبان میباشد زیرا نماینده ی ویژه امریکا به صورت جدی در تلاش دستیافتن به یک تفاهم زود هنگام میباشد آنچه که منطقاً بعید به نظر میرسد.

مسئله صلح و آتش بس با طالبان را نمیتوان یک پروسه گوتاه مدت عنوان کرد. به دلیل این که آقای خلیلزاد در هفت دور گفتگوها که جندین ماه میشود ادامه دارد حتی نتوانسته نمایندگان طالبان را متقاعد به گفتگوی رو در رو با حکومت افغانستان نماید و از جانب دیگر نمایندگان طالبان نیز با دیده درآیی تمام به اصطلاح با صلیبی ها مینشینند و مذاکره میکنند اما با دولت اسلامی افغانستان گفتگو میکنند بناءً از همین جا به وضاحت استنباط میگردد که صلح و گفتگوی طالبان تنها ریشه در میان رهبران طالبان ندارد بلکه دستها و حلقات استخباراتی سایر کشور ها نیز به صورت غیر مستقیم در این پروسه دخیل میباشند.

هرگاه ما دیده در راه آتش بس و صلح با طالبان باشیم مطمئناً این پروسه سالها طول خواهد کشید زیرا در صورت عدم تأمین منافع تمام جوانب کنار آمدن با طالبان محال به نظر میرسد.

با در نظر داشت وضعیت پیش آمده میتوان گفت که برگزاری انتخابات و روی کار آمدن یک حکومت تازه و مردمی میتواند از یکسو مردم را به حکومت و کشور شان دلگرم تر سازد و از جانب دیگر زمان کافی برای گفتگوهای به میان آمده و منتج به یک صلح دائمی و پایدار نه نیم بند به دست آید زیرا از 40 سال بدینسو در کشور ما جنگ جریان دارد بناءً منطقی نیست که در عرض یک یا دو ماه ما شاهد تغییر وضعیت در کل کشور باشیم چون طالبان به هیچ وجه از جانب خود تصمیم گرفته نمیتوانند و این امر باعث به درزا کشیده شدن گفتگوهای صلح میگردد.

از سوی دیگر شتابزده گی امریکا نشاندهنده این است که ممکن در پس پرده معاملاتی در جریان است که حتی دولت افغانستان از آن به دور نگاه داشته شده است.

مسئله ی دیگری که رسیدن به توافق زودهنگام با گروه طالبان را بعید جلوه میدهد انجام حملات خونین انتحاری و انفجاری از سوی این گروه در شهرهای مختلف افغانستان و به خاک و خون کشانیدن شهروندان ملکی و نظامی میباشد و این عمل شان نششاندهنده عدم تمایل شان به صلح است.

اگر طالبان متمایل و معتقد به صلح میبودند دستکم تن به یک آتش بس چند ماهه میدادند تا با استفاده از آن روند گفتگوها سرعت پیدا میکرد.

به همین منظور منطقی ترین مسیر برای بهبود وضعیت و رسیدن به یک راه حل دوامدار، برگزاری انتخابات و سپس ادامۀ گفتگوهای صلح با تمامی جوانب ذیدخل میباشد.

Share this page to Telegram

Comments