به بهانۀ روز جهانی آب ؛ آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم// شمس حقجو

comments 0

0 Views

بیست و دوم مارچ که به عنوان روز جهانی آب از سوی سازمان ملل متحد مسما گردیده ، برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ میلادی، در کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل در شهر ریودوژانیرو در کشور برازیل رسماً مطرح  و در آن از تمام کشورها خواسته شد تا این روز را به عنوان روز ترویج و آگاه سازی مردم در مورد مزایا و اهمیت آب ها و چگونگی استفاده از آب ها در سراسر جهان مختص سازند.

با آن که جغرافیای کوهستانی و یخچال های پر از برف و آب افغانستان این کشور را یک سر و گردن نسبت به همسایگانش و برخی دیگر کشور های جهان بلند جلوه می دهد و کوه های سر به فلک و یخچال های آن یکی از کم نظیر ترین منابع آبی در منطقه محسوب می شود اما به دلیل عدم مدیریت سالم از این منابع ، عدم کنترول بر مهار درست منابع آبی و مداخلات کشورهای همسایه در امور مهار آبهای کشور باعث شده است که در حال حاضر این کشور سرشار از آب های شیرین با بحران آب مواجه گردد که این بحران در شهر های بزرگ کشور قابل لمس است.

گفته می شود که کشور های همسایه افغانستان به ویژه ایران ، پاکستان و کشورهایی که در مرز آبی دریای آمو قرار دارند سالانه میلیون ها دالر برای جلوگیری از اعمار بند های برق و آب گردان برای افراد خود فروخته و پول و مادی پرست پرداخت می کنند تا جلو کنترول آب ها از سوی حکومت افغانستان را بگیرند اما در این اواخر به ویژه پس از روی کار آمدن حکومت وحدت ملی دولت افغانستان گام های عملی و بزرگی را مانند بهره برداری بند سلما، ترمیم بند های نغلو و سروبی کار روی بند کجکی هلمند ، کار روی اعمار بند برق شاه توت در کابل ، فعال سازی هر چه زودتر بند شاه و عروس ، اعمار بند بر سر دریای لوگر و ده ها پروژۀ کلان ، متوسط و کوچک دیگر در این راستا وجود دارد و امید ها بر آن است تا با پیگیری این روند بتوانیم دشت های خشک را سر سبز و چالش کم آبی و کم برقی را در شهر ها و روستاهای کشور بر طرف نمائیم .

به اساس گزارش اداراتی که در مورد آب ها ارایه کردند  ظرفیت آب های زیر زمینی تنها در ولایت کابل درسال  – ۲۹.۳ ملیون متر مکعب آب می باشد مگر نیاز جمعیت کنونی این شهر بالغ بر ۳۲ ملیون متر مکعب آب در سال می گردد و از تمام باشنده گان کابل تنها ۳۱ درصد آنان به شبکه های آب رسانی دسترسی دارند و متباقی به شکل غیر فنی آب را استخراج می نمایند.

در کنار این همه موجودیت دستکم 250 فابریکه تولید آب معدنی ، هزاران موتر شوی و حمام نیز از بر آلوده گی و قلت آب در این شهر افزوده است.

همچنان یکی از دلایل عمده در مهار نشدن آبها و رفع نقیصۀ کم آبی با وجود داشتن منابع بزرگ آبی و دریاهای خروشان سنگ اندازی کشورهای ایران ، پاکستان و برخی دیگر همسایگان افغانستان می باشد زیرا آب دریاهای کشور در حال حاضر ده ها هزار هکتار زمین آن کشور ها را سر سبز و و از این مدرک ملیاردها دالر نفع می برند و به همین لحاظ با نفوذ عمال خویش در داخل افغاستان و پرداخت پول های هنگفت به مخالفین مسلح دولت مانند طالبان و سایر گروهک های دهشت افگن با عث ویرانی بندهای آب گردان و جلوگیری از اعمار بند های تازه در کشور گردند که نمونه بارز آن حمله طالبان بالای بند برق سلما ، بند برق کجکی و سایر بندهای آبگردان در ولایت های هرات ، هلمند ، فراه و کندهار می باشد.

بناءً در شرایط کنونی ایجاب میکند تا دولت افغانستان همچنان پالیسی های کنونی خویش را در قبال مهار آب های کشور ادامه دهد و در کنار آن قطعات محافظت از بند های آب گردان را بیشتر از پیش تجهیز و تقویت نماید تا بتوانند از نفوذ عمال تخریبی کشورهای مغرض در کار ویرانی بندها و جلوگیری از اعمار بند های جدید با جدیت بر خورد نمایند و از جانب دیگر روند مهار آبها و اعمار بند های برق آبی را با طرح های جامع تقویت بخشند تا از یکسو نیاز آب آشامیدنی شهروندان کشور برطرف گردد و از جانب دیگر با سیراب شدن دشت های لامزروع  اقتصاد کشور شکوفا و نیز از پراداخت سالانه ده ها میلیون دالر پول برای کشورهای همسایه بابت برق وارداتی جلوگیری گردد.

Share this page to Telegram

Comments