ادامه ترور طالبان از سوی پاکستان و پافشاری رهبران طالبان به اطاعت از پاکستان نویسنده: شمس حقجو

comments 0

0 Views

 

پس از کشته شدن مرموز ملا عمر بنیانگذار و رهبر گروه طالبان، ملا اختر محمد منصور جانشین ملا عمر و ده ها رهبر خورد و بزرگ دیگر این گروه در پاکستان در تازه ترین مورد پاکستانی ها حافظ احمدالله برادر ملا هبت الله رهبر کنونی این گروه را با جاسازی ماین در منبر مسجد کشتند.

این انفجار که در درون مسجدی در حومه شهر کویته، مرکز ایالت بلوچستان صورت گرفته بود و در آن، علاوه بر احمدالله، سه نفر دیگر نیز جان باخته و 20 تن دیگر زخم برداشتند بودند.

با تجربه از گذشته میتوان ابراز نظر کرد که این کار پاکستان غرض برهم زدن گفتگوهای صلح و وارد کردن خدشه در این پروسه میباشد چون این کشور هیچگاه به معنای واقعی آن طرفدار استقرار صلح و ثبات در افغانستان نبوده و هر زمانی که بحث های صلح در کشور اوج میگیرد پاکستان با انجام اعمالی از این دست تلاش به خرج میدهد تا جلو پیشرفت ها در مورد صلح را بگیرد.

با کمال تأسف که با وجود این که مداخلات استخبارات پاکستان و دست داشتن شان در کشتار رهبران طالب و عامه مردم افغانستان مانند آفتاب هویدا است مگر با آنهم رهبران گروه طالبان هرگز نخواسته اند تا صف خود را از پاکستانی ها جدا و حلقه غلامی این کشور مغرض و شر انداز را از گوش های خویش دور کنند.

آی اس آی از یکسو برادر ملا هبت الله را میکشد و از جانب دیگر هبت الله را سوق و اداره میکند طوری که گویا آب از آب تکان نخورده است.

به باور من دلایل زیر میتواند موجب خاموشی رهبران طالبان در برابر جنابت های پاکستانی گردیده باشد زیرا در غیر آن هیچ وجدان بیدار نمی پذیرد که عزیزترین های خویش را قربانی معامله با پاکستانی های پیمان شکن کند.

-احتمالاً استخبارات پاکستان (آی اس آی) در ابتدا (یعنی قبل از رسیدن به قدرت) از رهبران گروه طالبان ضمانت های قوی در رابطه به خاموشی در برابر حتی کشتن برادر و یا فرزند شان اخذ نموده است و به هیمن دلیل صدای خود را بلند کرده نمی توانند.

-ممکن آی اس آی اسناد و شواهد بدنام کنندۀ قوی از رهبران طالبان در اختیار دارند که رهبران این گروه را وادار نموده تا هر دُهلی که پاکستان میزند برقصند و حتی با وجود کشتن برادر رهبرشان صدای خود را بلند کرده نتوانند. زیرا اگر چنین نباشد نمیتوان در برابر کشتار عزیزترین های خویش مُهر خاموشی بر دهن کوبید و ساکت ماند.

-یا این که شهامت دادخواهی از رهبران طالبان سلب گردیده و جرئت ایستادن در برابر باداران خویش را از دست داده اند و به همین منظور با وفاداری تمام نظاره گر بدعهدی های پاکستانی ها میباشند.

با در نظر داشت تمام جفاهایی که پاکستان در حق افغانستان روا داشته و تا اکنون این جفاکاری ها ادامه دارد تنها راهی که میتوان به صلح واقعی دست پیدا کرد و گروه طالبان نیز به معنای واقعی در پای میز گفتگوهای صلح ظاهر گردد دور کردن یوغ اسارت رهبران طالب از گردن های شان میباشد و در آن صورت میتوان تصاویر صلح را در اذهان خویش مسجم نمائیم و طالبان نیز در صورت استقرار صلح پاکستان را ترک و به کشور خویش برگشته و بدون دلهره از ترور و اختطاف به زندگی مسالمت آمیز شان ادامه دهند.

حالا دیده شود که رهبران گروه طالبان کدام راه را انتخاب خواهند کرد :

1-ادامه غلامی پاکستانی ها (    ).

2-دور کردن یوغ بنده گی پاکستان و زندگی آزاده و بدون اسارت (    ).

Share this page to Telegram

Comments